The future of Punjabi
By Umar Tosheeb • Mar 19th, 2010 • Category: Politics • 8 CommentsProphet Muhammad (PBUH) was sent to live with a Bedouin family soon after his birth; the Bedouins were thought to be the pure speaker of Arabic language, while people living in urban center of Mecca were considered too cosmopolitan, and it was felt that language spoken in Mecca was corrupted. It is astonishing how much the ancient Arabs cared about the pureness of their language, and the effort they put into their kids learning the pure form of language.
If we look into the situation of present day Punjabi, it is facing a similar sort of problem. The only people who truly speak close to genuinely pure Punjabi are the ones mostly residing in the rural areas of the Province. If you belong to cosmopolitan city of Lahore, it is very likely that either you don’t speak the language at all, even if you do speak it; it is very corrupted. The requirement to speaking pure Punjabi is that you should have no education whatsoever. This is because all the education is either in Urdu or English. As literacy increases further, the future of Punjabi becomes doubtful.
The trick to completely wiping out a language, no matter how powerful, is stop any kind of written communication in it; it will slowly die off. This is precisely what’s happening with Punjabi in Punjab. There is no written communication in it whatsoever.
The language and people have deep connection between them—whatever culture I have encountered so far—people belonging to that culture feel very passionate about their language. Ask a Frenchman about French, and you will know what I mean. Interestingly, this is exactly opposite in Punjab Pakistan. The more relatively educated a person is, the more shame that person feels in speaking Punjabi. Speaking Punjabi is considered to be sign of backwardness. The situation has reached such bad level that people can not imagine an educated person communicating in Punjabi. As soon as people become affluent, the first thing they drop is their mother tongue, Punjabi. The only people who speak Punjabi are the ones who have no other choice; they don’t know Urdu. We Punjabis are probably the only people in the world who have such dislike for their own mother tongue.
The situation in other provinces and especially in Sind is completely different—not only a literary tradition of the language is adopted with alphabet, but the language is extensively used by the educated Sindhi elite. The court documents and provincial assembly decrees are issued in Sindhi as well as in Urdu in Sind province.
It would be too late, unless we realize now, that Punjabi could be a completely dead language in hundred years from now. Although most of us already can not, but it would be disastrous when no one will be able to understand Bulleh Shah, Warsi Shah, Shah Hussain and other literary giants of Punjabi. We can not let our future generations have no idea of these literary giants’ work; and 700 years of historic literature become a souvenir in some museum. These literary giants of Punjabi wrote this beautiful work to be understood forever.
The provincial government in Punjab need to formalize Punjabi with already formalized Urdu in schools. The biggest fear that I notice is that some people think promoting Punjabi somehow undermines national unity. I think it is completely misleading. It would have no affect on Urdu and Urdu will continue to be the language of education and communication. The formalization of Punjabi and education of it in Schools will help people of Punjab understand Punjabi literature and culture better. We need to feel proud of our cultural heritage, not be ashamed of it.
Trackback URL
|
|
|
Click For More Articles By Umar Tosheeb
I have BA in History and Political Science. Planning on going to graduate school. After doing metric from Pakistan, I came to USA. Originally from Gujrat Pakistan. I have interest in Pakistani history, politics and languages.
All posts by Umar Tosheeb
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
Teaching Punjabi as a school subject only in the Punjab region will give rise to discrimination. It’s a sensitive topic. Focus should be on Urdu only as it is the national language. Plus the optional choice of studying Punjabi, Sindhi, and Pashto etc as a subject could be provided at later stages in the academic career. At a stage when the student has the ability to understand the reason why is he studying Punjabi as a language so that this does not give rise to any issues due to ‘ethnical superiority”. It’s a sensitive issue and may not be as simple as it looks.
well , it is not that sensitive as some of us make it looks so,
every province should start their mother languages as a subject, at least upto 5th grade , regardless of knowing the reason for studying it(as up to matric or some times Fsc. , we really don’t know why we are studying but we do study), so that every one knows how to read ,write their mother language, it is not giving any boost to discrimintaion,
as learning english or arabic is not coming up with such problems.
and this will also make it easier to add new words to the dictionary, because the world is going so fast, new terminologies and new inventions require new words, for instance english and arabic are growing but our languages pushto, punjabi etc, they are not growing ,,
for example there is no name for washing machine in our languages even in Urdu, but in arabic they have it for each and every new invention they never used english name but have given their own name, for washing machine they use “ghasala”,
There are many misconceptions about Punjabi. The biggest is that it is ranger, by which I mean rough Pindu Unpaar. It is not. Urdu is truly a foreign language just as is the English I am writing this in, imposed upon us Pakistanis.
Another misconception is that it is a Sikh language. It is not, they are the smallest minority of Punjabis if you exclude Ahmedis. The majority of Punjabis are Muslim, then in India Hindu.
Hindus and Sikhs have adapted Urdu by adding Sanskrit words and calling it Hindi. This has further damaged our mother tongue. Now all city folk in Pakistan and India are favouring Urdu and Hindi instead of their mother Punjabi..We all think that makes us sophisticated…so many more races never lose their language, but we did…Bangladeshis split from our Desh and became independent partly because they refused Urdu and the Arabic script. The Tamils assassinated Rajiv Gandhi, partly because they refuse to have Hindi imposed upon them…
To be fair to those Sikhs, many of their Pindu types have taken over writing in Punjabi in 20th Century, because we have failed to..before the horror of 1947, we muslims could claim almost exclusively to be the kings of Punjabi Literature..
We have given in…
We must start learning Gurmukhi as that is now the accepted face of Punjabi, and re discover Shahmukhi…
We are Pakistani. Urdu is our language. End of Discussion
So by your logic, the majority of Pakistanis whose first language is not Urdu, in fact don’t speak Urdu, are not Pakistani?
What nonsense!
If you are serious about saving Punjabi visit http://www.apnaorg.com
Proud to be Punjabi
Bahut Khoob..apnaa sharam manday ay punjabi parhan likhan atay bolan vich…UK daa jampal Roop Dhillon nay taa zabdati naal sadi mitti zubane nu adopt karliya…phir sanu vee karna chahidaa..lo ay usdy lekh daa misaal hai..
لال لہر – روپ ڈھلوں
میرے ہتھ لایا، جتھے ہتھ لاؤنا نہیں چاہیدا۔ لدھیانہ۔ دسّ سال پہلا، بھاویں ودھ۔ رومی دا ویاہ سی۔ گھر وچّ رونکاں پیندیاں۔ میں اپنے بھراں، بھیناں، مسیریاں اتے پھپھیریاں نال دلان وچوں، ادھر ادھر ہسکے کمرے توں کمرے دوڑ دوڑ کے کھیلدی سی۔ رسوئی وچّ دالاں بندیاں سن، بیٹھک وچّ آدمیاں دا رولا- رپا پیندا۔ شراباں پیندے سن، کباب کھاندے۔ مہرلے کمرے وچّ ڈھول دے آلے دوآلے زنانیاں گاؤندیاں سن۔ جد میں ایہناں وچّ کھلوتی، میرے آلے دوآلے رنگاں دا سمندر سی؛ ساریاں، سلوار قمیضاں دپٹے چمکدے سن۔ اس کھپخانے وچّ کوئی کوئی واری لکدی سی؛ کوئی کوئی واری خالی تھاں لبھّ جاندا سی۔ بندیاں’چ لکنا اوکھا سی، کیونکہ میری تاں چمکدی لال لال سلوار قمیض پائی سی؛ پگاں توں چھٹّ رنگ گہر گمبھیر سن؛ نالے پاپے نے مرداں وچّ نہیں رہن دینا سی۔ میں بوہے’چوں بیٹھک اندر جھٹپٹ جھاتی ماری۔ پاپا شراب دا غلام ہویا سی۔ میرے چاچے دی اکھ پھڑ گئی۔
مینوں دراچاری مسکان ملی۔ میں نٹھّ گئی۔ ساریاں توں لکن میں اپر چلی گئی۔ اتھے لانگھے دے دورلے پاسے اک پوڑی سی۔ اس راہ توں چھت اپر چلی جائیدا سی۔ چھت اپر اک نکا جا کمرہ سی۔ سارا زور شور دوجے پاسے سی، کہن دا مطلب پوڑیاں توں پرے۔ میں پوڑی ہیٹھ لک گئی۔ کسے نوں میرا پتہ نہیں لگیا۔ ادھا گھنٹے بعد ، اکّ کے میں پوڑیاں تھلوں نکل گئی۔
میں لتاں وچّ وج گئی۔ میں جد اپر جھاکیا ( ویکھن کسدا سر سریر لتاں اپر سی)، میرا چاچا سی۔ کوئی نکی آواز میرے وچّ چاہندی سی، چیک چہاڑا پاؤن۔ پر موقع نہ ملیا۔ میرے مکھ’تے ہتھ رکّ کے اپر لے گیا۔ اسدے منہ وچوں شراب امڑدی سی۔ پہلی واری مینوں دہشت ہوئی؛ ہور بہر کجھ وی ہویا۔ چاچے توں چڑ آئی، پر نیانی سیانے نوں کی کہہ، کی کرے؟ پاپا تاں ہیٹھا پارٹی وچّ رجھیا سی۔
چاچا تاں غنڈہ سی۔ جد کوئی ولیتی سمپدے نوں خالی رہندا سی، چاچا اس خالی تھاں اتے اکھ رکھدا سی۔ جد ویکھیا کہ اوہناں نے واپس انی جلدی نہیں آؤنا، چاچا خود قابو کرکے ویچ دیندا سی، جاں کندھ کر دیندا سی۔ اسدی خاص خاصیت سی، کہ اداں دے کم وچّ کامیاب ہندا۔ پولیس جیب وچّ سی، پٹواری جیب وچّ، اتے شہر دے سارے وڈے پد والے ادھیکاری۔ موڈل ٹاؤن وچّ اک وڈی حویلی وچّ رہندا سی۔ پاپا اونھاں نوں بہت پیار کردا سی۔ اپنی بچی نوں وی پیار کردا سی۔ پر جے میں کدے کجھ کیہا وی سی اس رات وارے، کتھے مینوں مانیگا؟
لگا۔
دو مہینیاں بعد سانوں ماڈل ٹاؤن چھڈنا پیا۔ میں جانا نہیں چاہندی سی، پر میری کسے نہیں سنی ۔ پنجابی ماں-پیوں کدے اپنے نیانیاں دی سندے آ ؟ اس ٹائم چاچے نے اک چلاکی کھیڈی۔ اپنے منڈے نال میرے ویر نوں کرکیٹ کھیلن بھیج دتا؛ پھر چچیری بھین نوں چاچی نال گھمار منڈی بھیج دتا۔ میں ‘تے گرلین ہی گھر رہے گئے سی۔ پھر گرلین نوں نوکر نال مجھّ توں دودھ چون لا دتا۔ مینوں اپر لے گیا اوہ ، اپنی دھی دے کمرے وچّ۔ میں تاں ڈر نال سہمی ہوئی سی۔ نہ کجھ کر سکی تے نہ کہہ سکی۔ شبد منہ وچ ہی مر گئے تے پھر………. میں وی۔ میری معصومیت ہمیشہ لئی مٹ گئی۔ میرے لئی سبھ کجھ اجڑ گیا۔ اوہ تے ماہر کمینہ سی۔ بعد ‘چ مینوں باتھروم لجا کے گرم گرم پانی وچّ بیٹھا دتا۔ بار بار مٹھی آواز وچّ ایہی کہی گیا، ” ساڈی گجھی گلّ ہے۔ کسے نوں نہ دسنا۔ جے ماں نوں دسیا، ربّ نے اوہنوں مار دینا، جے پاپے نوں دسیا، پاپے نے تینوں مار دینا۔ راز رکھنا اے” ۔ میرے ساہمنے لال پانی وچّ کمسنی ڈلھ گئی۔ لال لہراں نے مینوں اپنے آپ توں دور کر دتا۔
اس دن توں بعد، میرے ٹبر دے ساہمنے مینوں بہت لاڈ-پیار کردا سی۔ بہت کجھ خرید کے دندا سی؛ گڈیاں، کھیلاں، تے آئس کریم، برفی لائلپر توں۔ میں ہریک شادی-ویاہ جاں پارٹی ‘چ اس توں پرے رہندی ساں۔ پاپا دے وی کدے کوئی گلّ پلے نہیں پئی۔ مینوں ورن لئی اوہ ہتھ لاؤندا رہا۔ ماں نوں وی میں کدے ڈردی نہ بولی۔ سمجھنا تاں کتھے سی؟ الزام تاں میرے سر دھر دینا سی۔ چاچے کرکے میں مرد-ویری بن گئی۔ کدے کسے منڈے نیڑے نہیں جاندی ساں | چاچا پھر وی نہیں ہٹیا۔ اک دن، میں شراب پی کے پولیس ( میں ہن وڈی ہو گئی سی) کول چلے گئی۔ حولدار نے چاچے نوں فون گھماکے دسیا،میرے پیوں نوں نہیں فون کیتا| چاچا مینوں لین آ گیا۔ پولیس نوں اپنیاں گلاں دے جال ‘چ پھسا لیا کہ ایہہ (میں )شراب دے صرور وچّ گلاں بناؤندی اے، ایسا کجھ نہیں ہے | میں ایہنوں اپنے نال گھر لے جانا تے سویرے نشہ اترے توں مینوں گھر چھڈّ دیویگا۔
پر اوہ مینوں اپنے گھر نہیں لے کے گیا، اک ہوٹل لے گیا۔ مینوں پلنگھ ‘تے بٹھا کے کجھ کہن لگّ پیا، “..پگّ تے داغ…ماں مر جاوے گی…جو ہو گیا، ہو گیا…گھر دی عزت…لوک کی کہنگے؟”، پر مینوں کجھ نہیں سنیا۔ بسّ اوہ لال لہراں چیتے آ گئیاں۔ میرا لہو………. مینوں چڑاؤندا سی؛ مینوں نتاکتی آکھدا سی، میری بدقسمتی ولّ رج رجکے ہسدا سی۔ پیڑ دیاں عجیب جہیاں ترنگاں پینے نوں جھنجوڑ سٹیا |
ربّ جانے ! پھر کی ہویا۔
میں اپنے ہتھ نوں اسدے سر اپر رکھ دتا۔ میری تلخی ‘چ کوئی دھوڑ، کوئی سمرتھا آئی، بدن وچوں بجلی دیاں طرحاں دوڑ گئیاں، ہتھوں لنگھکے اسدے سر ولّ چلدیاں دھاراں بھیجن لگیاں ۔ کرنٹ نال اسدے وال مچّ گئے، پھر منہ دا ماس سڑ گیا، سر توں جویں کجھ نکلدا سی، بہت چیکیا، بہت رویا……… جداں میں سالاں دی روندی ساں۔ حیران دی گلّ سی کسے نے کجھ سنیا نہیں۔ کی پتہ لوکاں نوں تاں ہور کجھ ہندا لگدا سی۔ والاں نوں اگّ لگّ گئی ( مینوں تاں حالے وی لال لال پانی ہی دسدا سی)، ماس سڑ گیا۔ سریر کرنٹ وچّ پسر گیا سی۔ سوخم لہر نے سور دے ماس دا بھڑتھا بنا دتا۔ اکھاں سر ‘چوں گھل کے باہر آ گئیاں۔ جتھے دسّ منٹ پہلا چاچا جی بیٹھا سی، بسترے دے غلاف اتے کالا کلنک رہِ گیا سی۔
میرا ہتھ بھنجے آگیا۔ میں اک دم تھکّ گئی ساں۔ میرا وجود سنّ سی، جتھے چاچا سی، ہن ڈھیر سی بھسم دا۔ میں چپّ چاپ سواہ ولّ تکی رہی سی۔ گھنٹے بعد میں سائے وانگ کمرے وچوں نکل گئی۔ پر گھر واپس نہیں جا سکدی سی کیونکہ پولیس نے پاپے نوں سبھ دسّ دینا ہی سی ۔ اس رات میں ریل گڈی پھڑھکے پنجاب ‘چوں نکل گئی ۔ پر حالے وی لال لہر، گوتر-گمان تے گواہ میرے مگر نسے۔ تردی پھردی لوتھ سی، بدلے نے میرا سبھ کجھ نشٹ کر دتا|
ختم
It is a great sin and cruelty to kill a great language of the people of the Punjab on the name of so called National Language of Pakistan. It is the biggest cheating with the people of Pakistan. Killing Punjabi or stopping Punjabi means an act of barbarians.